„Yfirgangur” og „skömm” þriggja ríkja

„Þegar þrjú ríki taka sig saman um að hrifsa til sín yfirgnæfandi hlutdeild þessa stofns, án nokkurs samkomulags við önnur ríki sem deila þessum sameiginlegu verðmætum með þeim, þá sýna hlutaðeigandi ríki að þau ætla ekki að axla þá miklu ábyrgð sem á þeim hvílir um vernd fiskistofnsins. Yfirgangurinn er þeirra og skömmin er þeirra.”

Þetta kemur fram í yfirlýsingu SFS vegna samkomulags Bretlands, Færeyjar og Noregs um ráðstöfun makrílkvóta. Þar segir í að vikunni hafi fulltrúar stjórnvalda þriggja strandríkja af sex undirritað samkomulag um skiptingu kvóta í makíl fyrir þessi ríki og aðgang til veiða í lögsögu tveggja þeirra.

Bretland, Færeyjar og Noregur hafa sammælst um hlut sér til handa og aðgang að lögsögu Bretlands og Noregs. Hér er því ekki um heildstæðan samning allra strandríkja í makríl að ræða og nær því fyrirkomulagið hvorki til veiðanna né veiðisvæðisins í heild, eins og ákjósanlegt væri til að makrílveiðar gætu kallast sjálfbærar og ábyrgar. ESB, Ísland og Grænland, sem eru einnig strandríki að makríl, eru utan þessa fyrirkomulags.

Í niðurlagi SFS segir:

„Íslenskur sjávarútvegur leggur mikinn metnað í sjálfbærar fiskveiðar, enda er fiskurinn burðarstólpi íslensks samfélags og efnahagslífs. Villtur fiskur er um 40% af vöruútflutningi landsins. Með skynsömu fiskveiðistjórnunarkerfi, vísindalegri nálgun og skilvirkum veiðum hefur Íslendingum tekist að viðhalda fiskistofnum í eigin lögsögu og gera um leið mikil verðmæti úr fiskveiðiauðlindinni. Íslenskur sjávarútvegur nálgast veiðar úr sameiginlegum fiskistofnum, líkt og makríl, með nákvæmlega sama hætti. Það er miður að slík nálgun sé ekki öllum strandríkjum í blóð borin.”