-->

Frá Tókýó til Vestmannaeyja

Það er mikið stökk að flytja með fjöl­skyld­una frá millj­óna­borg­inni Tókýó til Vest­manna­eyja, sem telja um 4.400 íbúa. Eiga fátt sam­eig­in­legt enda var Hiroki Ig­arashi, starfsmaður Vinnslu­stöðvar­inn­ar, með kvíðahnút í maga þegar ákvörðun var tek­in um að flytja til Eyja með fjöl­skyld­una, eig­in­kon­una Ragn­heiði Reyn­is­dótt­ur og syn­ina tvo, Ein­ar ell­efu ára og Hugo níu ára. Rætt er við þau í viðtali, sem birt er á heimasíðu Vinnslustöðvarinnar.

Ragn­heiður er upp­al­in á Seltjarn­ar­nesi, á ætt­ir að rekja til Vest­manna­eyja og var ákveðin í að syn­irn­ir fengju mennt­un á Íslandi. Þau stefndu á Reykja­vík en til­vilj­un réð staðar­val­inu. Nú eru rétt rúm­ir tveir mánuðir frá því þau komu til Eyja og Hiroki sér margt já­kvætt, m.a. styttri vega­lengd­ir. Hér eru Hiroki og Ragn­heiður nokkr­ar mín­út­ur að kom­ast úr og í vinnu sem tók þau tvo tíma á dag í Tókýó. Strák­un­um lík­ar vel í skóla og komn­ir á fullt í fót­bolt­an­um.

Hiroko er frá Yama­gata, litl­um land­búnaðarbæ norðarlega í Jap­an. Mjög lít­ill bær seg­ir hann um heima­bæ­inn þar sem búa um 10.000 manns. Heitt og rakt á sumr­in og get­ur orðið mjög kalt á vet­urna. Tví­tug­ur hleypti hann heimdrag­an­um til Tókýó þar sem hann lærði verk­fræði. Ragn­heiður er kenn­ari að mennt.

„Pabbi minn ólst upp hérna. Hann heit­ir Reyn­ir Elíesers­son, en flutti upp á land eft­ir skóla­skyld­una. Afi og amma, Ein­ar Jó­hann Jóns­son og Ragn­heiður Þor­varðardótt­ir, bjuggu hérna og ég kom að heim­sækja þau, systkini pabba og systkina­börn öll sum­ur,“ seg­ir Ragn­heiður, sem kenn­ir við grunn­skól­ann.

„Í Tókýó hef ég búið í 25 ár og rúma tvo mánuði í Vest­manna­eyj­um,“ seg­ir Hiroki á góðri ensku. For­eldr­ar hans eru enn á lífi og búa í Yama­gata. Hann á tvö eldri systkini, syst­ur sem er kenn­ari og bróðir hans er bóndi. Kurt­eis og hóg­vær að hætti Jap­ana og staðráðinn í að vinna vel fyr­ir nýja vinnu­veit­end­ur. „Í Jap­an vann ég við hönn­un fyr­ir ol­íuiðnaðinn og áður en ég flutti hingað vann ég við gerð stórra tanka,“ seg­ir hann um starfs­fer­il­inn.

Kynnt­ust fyr­ir til­vilj­un í Tókýó

„Við Ragn­heiður kynnt­umst á bar í Tókýó. Ég var þar með starfs­fé­lög­um mín­um og hún ís­lensk­um vin­um. Við spjölluðum sam­an og skipt­umst á síma­núm­er­um. Hún bjó í Tókýó og kenndi ensku. Hafði ferðast mikið, kynnst Japön­um og við það kviknaði áhugi henn­ar á Jap­an, japönsku og jap­anskri menn­ingu. Og mér,“ seg­ir Hiroko og bros­ir. „Við gift­um okk­ur 2008, fyrst í Tókýó, svo á Íslandi, og eig­um tvo stráka.“

Þau voru búin að koma sér vel fyr­ir í Tókýó, áttu hús og bæði að vinna. „Já, við höfðum það gott, bæði með vinnu og strák­arn­ir okk­ar í skóla og gekk vel. Það var ekki það sem rak á eft­ir okk­ur að koma til Íslands. Ragn­heiður hafði talað um það í mörg ár að hún vildi að börn­in okk­ar hlytu mennt­un á Íslandi. Að strák­arn­ir fengju að kynn­ast lönd­um beggja for­eldr­anna, Íslandi og Jap­an. Nú var komið að því að sá eldri færi að nálg­ast fram­halds­skóla og því ekki eft­ir neinu að bíða.“

Til­vilj­un að Vest­manna­eyj­ar urðu fyr­ir val­inu

–Af hverju Vest­manna­eyj­ar? „Ragn­heiður hafði búið og starfað í Reykja­vík og planið var að flytja þangað. Hún kenndi við alþjóðleg­an skóla í Tókýó og ætlaði að sækja um kenn­ara­stöðu í Reykja­vík. Ég var á leiðinni að sækja um starf sem verk­fræðing­ur þegar vin­ur Ragn­heiðar, sem er bankamaður, benti henni á að Vinnslu­stöðin í Vest­manna­eyj­um (VSV) væri að leita að Jap­ana sem væri til­bú­inn að flytja til Eyja. Þetta var í des­em­ber í fyrra og þeir voru að leita að sölu­manni.“

Viðræður milli hans og Vinnslu­stöðvar­inn­ar byrjuðu strax í janú­ar. „Við rædd­um sam­an í hverri viku þar sem ég fékk nán­ari upp­lýs­ing­ar um starfið um leið og þeir kynnt­ust mér. Við Ragn­heiður rædd­um þetta fram og til baka og við sáum í þessu tæki­færi fyr­ir okk­ur,“ seg­ir Hiroki og ten­ing­un­um var kastað.

Þau komu til lands­ins í byrj­un ág­úst og hann byrjaði að vinna hjá Vinnslu­stöðinni 25. ág­úst. Með föt­in í tösk­um en inn­búið á leiðinni með skipi, þegar rætt var við Hiroki, og þau að leita að leigj­anda úti.

Er enn að venj­ast til­hugs­un­inni

Líf þeirra úti sner­ist um vinn­una, skól­ann og fót­bolt­ann hjá strák­un­um. „Það tók okk­ur klukku­tíma að fara í og úr vinnu. Utan vinnu og um helg­ar vor­um við mest heima nema að mik­ill tími fór í fót­bolt­ann hjá strák­un­um. Þeir eru mjög áhuga­sam­ir um fót­bolta.“

–Hvernig var til­finn­ing­in að yf­ir­gefa Tókýó, fjór­tán millj­óna borg, og stefna á Vest­manna­eyj­ar, eyju norður í höf­um þar sem íbú­ar eru rétt um 4.400?

„Ég er enn að venj­ast til­hugs­un­inni og breytt­um aðstæðum hjá fjöl­skyld­unni. Úti vöknuðum við eldsnemma á morgn­ana og við hjón­in tók­um lest í klukku­tíma í vinn­una. Ég vann til klukk­an sex og þá tók við klukku­tíma lest­ar­ferð heim. Hér ertu fimm mín­út­ur að keyra hvert sem þú ætl­ar eða tíu mín­út­ur að ganga.

Að þessu leyti er gott að búa hérna, af­slappaðra líf. Strák­arn­ir eru byrjaðir í skóla og eru ekki í nein­um vand­ræðum með að bjarga sér. Tala báðir ís­lensku og japönsku. Ég tala við þá á japönsku og mamma þeirra not­ar ís­lensk­una. Við hjón­in töl­um svo sam­an á ensku og japönsku þannig að þetta get­ur verið nokkuð flókið á heim­il­inu,“ seg­ir Hiroki og bros­ir.

Syn­irn­ir í ÍBV

–Hvernig komu Vest­manna­eyj­ar þér fyr­ir sjón­ir þegar þú komst hingað í fyrsta skipti?

„Til að vera al­veg hrein­skil­inn fannst mér allt mjög smátt. Ein­angrað. Það voru fyrstu viðbrögðin.“

–Leist þér ekki á blik­una?

„Nei. Fyrstu dag­ana fann ég fyr­ir ónot­um en það hef­ur breyst. Við leigj­um gott hús og höf­um bíl til af­nota. Það er lítið mál að skreppa til Reykja­vík­ur. Það skipt­ir líka máli að hér finn­ur maður til ör­ygg­is. Sama til­finn­ing og maður hafði í Tókýó en það var gott að koma til Vest­manna­eyja eft­ir að hafa verið í Reykja­vík.“

Hiroki seg­ir of mikið sagt að hann sé byrjaður að vinna á fullu í Vinnslu­stöðinni. Það sé margt að læra og hann ein­beiti sér að því.

„Ég verð tals­vert á ferðinni milli land­anna og von­andi á ég eft­ir að skila góðu verki. Starfs­fólkið hef­ur tekið mér mjög vel, Nú stefn­ir í góða loðnu­vertíð og Jap­an er mik­il­væg­ur markaður fyr­ir loðnu­af­urðir, sem ger­ir þetta spenn­andi,“ seg­ir Hiroki og sér fram á að fjöl­skyld­unni eigi eft­ir að líða vel í Vest­manna­eyj­um.

„Syn­irn­ir eru komn­ir á fullt í fót­bolt­an­um hjá ÍBV og eru yfir sig hrifn­ir. Úti æfðu þeir tvisvar í viku en hér eru þrjár æf­ing­ar á viku. Þeim lík­ar líka vel í skól­an­um og eru ekki nema fimm mín­út­ur að ganga í skól­ann. Auðvitað eru þetta breytt­ar aðstæður og ein­hver tími fer í að aðlag­ast þeim en ég kvíði ekki framtíðinni hér,“ sagði Hiroki að end­ingu.

Tengdar færslur

thumbnail
hover

Brottkast – viðvarandi verkefni

„Á líðandi ári varð veruleg fjölgun mála hjá Fiskistofu er varða brottkast og rekja má fjölgunina til þess að eftirlit var b...

thumbnail
hover

Lítið um hrygningu loðnu fyrir Norðurlandi...

Ætla má að lítið magn að loðnu hafi hrygnt á grunnslóð fyrir Norðurlandi í sumar. Vísbendingar eru um að meira af loðnu hafi ...

thumbnail
hover

Ísleifur VE dró Kap VE til...

Aðalvélin í Kap VE bilaði þegar skipið var á loðnumiðum fyrir norðaustan landið á mánudag. Annað skip frá Vinnslustöðinni, ...